Serieus?


LUISTER
 
Bang, vreselijk bang. Ik weet nog goed, dat ze naast mijn bed stonden. Donker. Een, twee en soms wel drie of meer mensachtige figueren. Diep dook ik weg, weg onder de dekens.
 
Als er dan ook nog afwijkende geluiden waren in huis of buiten, dan kon ik niet anders. Bang? Dat wilde ik niet zijn, maar dat was ik toch wel. Er zitten steeds “monsters” bij mijn bed. Ik ging uit bed. Beneden thee zetten, maar dan?  Wat is het naast mijn bed? waarom zie ik dat? is het echt? Ben ik achtervolgtd naar beneden? Zo voelt het. Nee, dat kan niet, dat is vast niet zo. Ik moet me niet aanstellen, tjonge, ik word toch niet gek.
 
Inmiddels ben ik jaren verder en heb ik ontdekt, dat ik echt niet gek ben en dat er met mij heel veel meer mensen dergelijke waarnemingen hebben. Maar waarom ik het u vertel… Hoe vaak vertellen we onze kinderen niet, dat monsters niet bestaan en dat ze al helemaal niet onder je bed zitten…..  Kinderen nemen anders waar dan volwassenen, maar dat niet alleen, ze hebben u van jongs af aan ook vertelt dat monsters onder je bed niet bestaan. Wat je niet kent, kun je ook niet uitleggen. Maar er kan van alles bij je bed komen, ik zou ze alleen geen monsters willen noemen. Als je kind erover komt vertellen, neem hem of haar serieus en probeer echt te luisteren en te ontdekken welke waarnemingen zij hebben.